Wyglądało na to, że dzieciaki świetnie bawią się z nieznajomym, skacząc wokół niego, trzymały się za ręce i kolejno wręczając stokrotki mężczyźnie,  śpiewały znaną tamtejszym dzieciom piosenkę:

"Wróżki, wróżki i rusałki
Przynieście truskaweczek dzbanki
Może jeszcze trochę mleka
Szybko, szybko, czas ucieka!

Krasnoludki i gobliny
Nazbierajcie nam maliny
Pamiętajcie o jagódkach
Pójdźcie szybko do ogródka!"

Dzieci rozproszyły się, zostawiając na chwilę nieznajomego. - Książę Lyoan! Książę Lyoan! - krzyczały, przytulając się do jednorożca, i stóp Lyoana bo tylko tam dosięgały. Po czym pobiegły, gdy jedna osoba zaproponowała, ze pobawią się w berka. - Wujaszku pobawisz się z nami? - zapytały zwracając się do nieznajomego.

W dali dało słyszec się dzwięczny śmiech. " Och Ryoan jesteś niesamowity! na pewno jak będziesz duży książę przyjmie cię do armii!" Powiedziała jasnowłosa dziewczyn do o połowę mnijszego chłopca walcząc z nim na drewniane miecze"Pokonałeś nawet mnie! Ojej konaaam!" krzyczała śmiejąc się przy tym. "Ryoan! Dokąd biegniesz! Zostaw jednorożca księcia!" Powiedziała zrywając się do biegu by powstrzymac braciszka "Bardzo za niego przepraszam. Już nie będzie przeszkadzał obiecuję" - mówiąc to lekko sie ukłoniła i posłała księciu swoj najładniejszy uśmiech" Chodź Ryoan idziemy dalej się bic!" powiedziała do brata puszczając do niego oko. Jednak już nie mogła się skupic. Wcześniej nie zauważyła obecności księcia. Teraz wiedziała że ON tu jest. Nie ma sie czym łudzic. Prawdopodobnie nawet nie zna mojego imienia - pomyślała spuszczając głowę

- Mam na imię Suye, Wasza wysokość - powiedziawszy to niebieskowlosy sklonił się nisko ciemnoskóremu mężczyźnie. - Jest mi niezmiernie miło gościć na twym dworze, książę... - Teraz nieznajomy uniósł głowę i spojrzawszy w oczy księcia, powiedział - Jestem demonem, Panie, przybyłem z daleka by cię odnaleźć. Muszę ci coś przekazać, książę, jednak wolałbym nie tutaj, bo uszy osób niepowołanych nadsłuchują każdego szmeru a to sprawa niezwykle poważna i tajna... - W jego oczach malowało się jakieś uczucie. Uczucie sprawiające, że spojrzenie, które ofiarował księciu rozbłysnęło, a kąciki ciemnych brwi uniosły się ku górze. Tym uczuciem była ewidentnie malująca się na jego twarzy, nadzieja.

Ostatnio edytowany przez SAN (2009-04-10 07:52:55)

- Obawiam się Panie, że to sprawy tylko i wyłącznie twoje, nie królestwa! - powiedział niebieskowłosy lekko podnosząc głos. - Ta rozmowa nie może mieć żadnych świadków, Wasza wysokość. Jeśli obawiasz się mnie... - Demon wyciągnął ręce do przodu i powiedział z przekonaniem - Każ mnie zwiazać, ale badź sam. To naprawdę bardzo poważna sprawa, proszę, książę! - Jego głos był już niemal błagalny, lecz nie patrzył księciu Faradii w oczy...

Jednak przeciwnik najwidoczniej nie miał zamiaru zaatakować księcia Faradii, zbliżył się jedynie odrobinę i ściszonym głosem powiedział - Wasza Wysokość, chodzi o... - W tym momencie rozejrzał się gorączkowo, aby zorientować się czy nikt nie podsluchuje ich rozmowy - Chodzi mi o Aureus Astrum, czy wiesz książę co to takiego? - zapytał bardzo cicho, niemalże szeptając.

- Skoro wiesz czym jest Aureus Astrum, Wasza Wysokość, wiesz zapewne skąd się wywodzi...? - Zadał pytanie lecz sam sobie na nie odpowiedział - Wywodzi się ono z prastarej krainy zwanej Valentine... - jeszcze bardziej ściszył swój głos i powiedział księciu już prawie, że na ucho. - Pozwól, że opowiem ci całą historię... Otóż dawno, dawno temu, istniała kraina zwana Valentine, kraina demonów, zwanych potocznie demonami słońca. Nim ludzie dowiedzieli się o Aureus Astrum, mieszkańcy owej krainy wiedli spokojne zycie gdzieś, gdzie takowa kraina się znajdowała. wieści o fresku niestety dość szybko rozniosły się po świecie i zaledwie kilkaset lat później wszystkie narody na ziemi zapragnęły posiąść Aureus Astrum, by zdobyć władzę nad wszystkimi innymi narodami a tym samym zapewnić spokojne zycie mieszkańcom.
Wtedy rozpoczęła się wojna. Z wszystkich czterech stron świata napływały okręty i balony wypełnione smoczą siarką. Żołnierze i wojownicy natarli na Valentine, próbując je zniszczyć, a tym samym odebrać fresk. Z powodzeniem udało im się zniszczyć krainę, tak, że zniknęła z powierzchni ziemi. Fresk natomiast wykradły duchy, które go strzegły i potłukwszy go na kilkanaście kawałków, rozrzuciły po świecie, by żaden naród nie zdołał ich odnaleźć i wykorzystać na swoją korzyść... Jeden z tych kawałków, by nikt nigdy go nie odnalazł został zapieczetowany w ciele chłopca... Jak stara przepowiednia glosi, "jedna z cześci niezwykłego fresku zapieczętowana będzie w jego sercu i tylko śmierć tego jednego jedynego chłopca pomoże odzyskać fragment fresku" - Nagle ton jego głosu zmienił się -"Przywódca narodu , który nadzieję przywraca, inny od wszystkich, nosić bedzie w sercu fragment aureus Astrum..."