Mnóstwo drogocennych przedmiotów, szabl, magicznych mieczy, czarodziejskich kamieni przechodziły z rąk do rąk... W Miscellanie nie zabrakło także miejsca na handel żywym towarem. Wzdłóż alejek porozstawiani zostali sprzedawcy ofiarujący przepiękne, egzotyczne smoki, jednorożce, feniksy... Jeden ze sprzedawców, na samym końcu alejki trzymał w klatce coś dużego, przypiętego kilkoma grubymi, srebrnymi łańcuchami...

Dziwne i tajemnicze stworzenie rozłożywszy swe skrzydła okazało się być spętanym łańcuchami demonem, patrzącym teraz na czarodzieja oczami pełnymi pogardy i nienawiści.
- To demon, Panie - odparł sprzedawca - Ma może z 200 lat... Mamy ich więcej szlachetny Panie, jeśli chesz zobaczyć! - zachęcał sprzedawca szeptem...

Mężczyzna zatarł ręce, patrząc chytrze na czarodzieja. - Obawiam się, że nie mogę zdradzić ci tej tajemnicy, Panie, ale mogę sprzedać ci jednego, tego tutaj, albo... inne? Mamy ich naprawdę dużo! - stlumiony krzyk wyrwał się z jego gardła, a palce głaskały zniecierpliwione woreczek ze słotem, przywiącany u jego szyi.

Mężczyzna uśmiechnął się jadowicie. -Ten tu jest drogi, Panie, bo jest naszym najmłodszym demonem...- Powiedział udając zmartwienie. - Mogę Panu upuścić trochę ceny, bo wydajesz się być Panie szlachetną osobą! - teraz na jego twarzy rozciągnął się uprzejmy aż do przesady uśmiech - Chciałbym za niego 200-300 sztuk zlota, ale po zmniejszeniu ceny to będzie jakieś... 100 sztuk zlota...! Oh tak... 100 sztuk złota tak na dobry początek... Ufam, że w przyszłości również bedziemy robić interesy, Panie... Mógłbym na przykład... Zlapać ci wampira! albo Elfa! Albo dzieciaka biegającego samotnie po okolicy... Mogę sprzedać ci prostytutki na wyłączne usługi! Ze mną interesy są proste, Panie! - Mówiąc to otworzył klatkę i wyciągnął z niej demona za łańcuchy, podając je czarodziejowi.

Demon wbił spojrzenie złotych oczu w postać czarodzieja. - Skończyłbyś podobnie, gdybyś poszedł z nim - stwierdził ponuro - Takim jak on nie zalezy na kolekcjonowaniu jakiegoś gatunku, ale na handlu... Porwali by cię i sprzedali w obcym mieście... - Umilkł na chwilę tkwiąc w zamysleniu. spojrzał niepewnie na swoje dłonie - Myślisz, że tacy jak ja pragną wolności i samotności? - zapytał nagle czarodzieja. - Myślisz, że odnaleźliby się w świecie zupełnie obcym dla nich...?

- Chcę... - zaczął niepewnie demon, zbliżając się jeszcze bardziej do czarodzieja, po czym przytulił się do niego niespodziewanie - Chcę iść z tobą, Panie. Proszę pozwól mi...!

Demon orientując się w sytuacji, skłonił się czarodziejowi, po czym powiedział z rumieńcem na policzkach - Przepraszam za swą nachalność Panie... - Po czym posmutniał nieco, znów wpatrując się złotymi oczami w swojego wybawcę. - Wybacz, Panie ale nie znam swojego imienia...